Centrale, mag ik een vrije IJtunnel van je, grote spoed voor het ziekenhuis in Oost. Midden in de nacht, een doordeweekse dag en dan om een vrije IJtunnel vragen, dan is het menis.

Eind 2016, het was de eerste kennismaking van mij met een ambulance. Ik was goed bij en vond het leuk om liggend te achterhalen waar ik was in Amsterdam. We reden langs het ziekenhuis waar ik later ook nog kwam te liggen, Achteraf, wat ben ik blij dat deze ambulancebroeders, de ernst in zagen. Mo reed en had humor, Peter zei hij, volgende week krijg ik mijn rijbewijs weer terug en rij nu de ambulance op mijn bromfietscertificaat. Kan je wel aan Marokkanen overlaten. Het werd een vrolijke boel in de ambulance, de verpleegkundige naast mij, vertelde hoeveel ambulances tijdens Oudejaarsavond in Amsterdam rondrijden, 90 stuks en koppelde mij aan allerlei apparatuur. Wel bijblijven Peter want we moeten nog langs de chinees.

In het ziekenhuis in Amsterdam Oost werden de onderzoeken voortgezet en hoorde alleen maar, pieppiep en daar ging ik weer naar een ruimte voor onderzoek. Ik wilde slapen, was moe, het werd inmiddels licht. Nee Peter, jij gaat niet slapen, we gaan nog wat testjes bij je doen.

Mijn liefdevolle gezin om mij heen, je hebt gisteravond nog hardgelopen en nu dit, ze hebben je enige hersencel niet geraakt dat is een voordeel. Ik zag ze huilen en baden tot God, God laat hem leven. Niet gelovig en dan toch bidden, mooi.

Waar was jij?

Ieder moment van de dag kwam verpleegster Yasmin langs, wreef mij over mijn hoofd, ik ga nu lunchen maar ben er over 30 minuten weer of ik ga nu naar huis maar ben er morgenochtend weer en dan kuste zij met twee vingers, mijn voorhoofd. Dag lieve Yasmin, doe je voorzichtig onderweg. Haar zal ik nooit vergeten!

Zo heer van der Lichte en familie, u mag zo naar huis. Het was waarschijnlijk een ontstoken evenwichtsorgaan. Wat een mooi nieuws, ga jij vast de auto bij de ingang zetten en dan maak ik mij gereed. Die ambulancebroeders, wat een drukte om niets of werd hun vermoeden toch waarheid?

Klaar zat ik om naar huis te gaan en liep de gang in naar de lift. Daar kwam, de dokter aanrennen, heer van der Lichte, u moet direct uw bed weer in en bel uw gezin dat ze moeten komen. Ik heb slecht nieuws voor u, u hebt 3 herseninfarcten gehad, 2 bovenin en 1 in de hersenstam. Wij zijn blij u trombolyse te hebben gegeven. U wordt zo overgebracht naar het academisch ziekenhuis.

De ambulancebroeders zaten er dus niet naast.

Met gillende sirenes naar het academisch ziekenhuis en daar kwam ik niet in een kamer of op een zaal te liggen maar in een open ruimte waar de receptie op uit keek en de doktoren voor hun rondes langsliepen. In de verte lag een jongen, vaak met zijn vriendin naast hem, hij lag al weken daar, in diepe slaap.

Van onderzoek naar onderzoek, Joost die in de nacht om het half uur langs kwam en dan steeds weer met dezelfde vragen, hoe laat, waar ben je, hoe heet je e.d. Joost schrijf het even op, je stelt steeds weer dezelfde vragen. Ik voelde mij niet ziek maar merkte dat lopen, slecht ging achter een rollator. Ik merkte ook dat ik een ‘vlek’ in mijn zien had. Niet een zwarte vlek maar op een bord eten, ben ik mij van een deel rechts niet bewust dat er een aardappel ligt. Mijn rechterbeen klapte, ik waggelde en mijn filters in mijn zien, waren verdwenen.

Wat voelde ik mij daar veilig, als mij wat gebeurt, dan lig ik gelukkig hier. Peter, ik heb de keuken al gevraagd of ze een tosti, omelet of iets dergelijks willen maken voor je, De Surinaamse lunch dame, kwam dat iedere dag zeggen. In de verte stond de neurologe al te zwaaien en deed haar duim omhoog. Ik dan ook en dat toverde een glimlach op haar gezicht. Peter zei ze wel, je moet niet teveel patiënten zoals jij hebben.

Na een week kwam de neurologe mij zeggen, je gaat naar een streekziekenhuis om uit te zieken en je revalidatieprogramma op te starten, het gevaar is geweken. Ik zal je missen zei ik en gelijk toverde het een glimlach op haar gezicht.

Op weg naar het streekziekenhuis waar de ambulancebroeders, de eerste keer voorbij reden. Door hun ben ik allergisch geworden voor het woord, streekziekenhuis. Als je echt iets mankeert, ga naar een academisch ziekenhuis en woorden als, ze zijn zo aardig en vertrouw ze, wat een onzin. Iedereen maakt fouten, ook een academisch ziekenhuis maar niet uit dommigheid.

Ik kwam te liggen, alleen op een kamer, intensive care neurologie en weer gekoppeld aan allerlei apparatuur. Uitzieken, gereed maken voor naar huis en revalideren was mijn reden hier. In de ochtend kwam ik daar te liggen en in de middag kwam de neurologe langs. Ze was aardig en vroeg hoe ik mij voelde? Ik lag op bed te wachten, ja te wachten waarop. Maar eens op de bel drukken en ja hoor daar kwam een broeder en ik vroeg aan hem wat het plan was voor de komende tijd. Dat hoort u vanzelf zei hij. Tijdens de lunch vroeg ik aan die broeder, na op het belletje te hebben gedrukt, of ik geen omelet erbij kon krijgen? Nee, alleen op zondag krijgt u een gekookte eitje. O, in het academisch ziekenhuis kreeg ik iedere dag, kan ik nog terug? Wat je ook voor mij kan doen, is even naar McDonalds gaan en een cheeseburger halen? Hierna heb ik hem nooit meer gezien of ja toch nog een keer. Ik lag op de 4de etage en moest achter mijn rollator naar de internist op de begane grond. De receptie op de 4de gaf mijn dossier mee. Een lieve vriendin liep mee, ik stopte en keek wat ze over mij schreven. He luister, hier staat dat ik last van mijn rug heb en dat ik Femke uit Almere heet.

Ik weer naar boven, achter de rollator en zei tegen de receptie, u hebt het verkeerde dossier meegegeven. Een lach, excuses lost veel op maar zij verwisselde de dossiers zonder iets te zeggen. Ik weer naar beneden en meldde mij bij de receptie van de internist. Nee heer van der Lichte, u moet pas over 2 uur hier zijn. Ik weer naar boven, ik moet pas over 2 uur, o ja u moet pas over 2 uur. Het enige dat ik zei, geslagen door uw man en een moeilijk leven? Je moet je voorstellen, ik moest steeds afgekoppeld worden van de infusen en achter een rollator. Ik naar beneden, a heer van der Lichte, u moest 30 minuten geleden. Ik zei, uiterst vriendelijk maar wel duidelijk, laat de internist maar naar mij toekomen, ik lig 4de etage en u weet hoe ik heet, Femke uit Almere maar deze grap begreep zij niet. Boven kwam ik die broeder tegen en hij begreep niet waar ik mij zo druk over maakte, ik had de rest van de dag toch niets te doen. Hij zag mij denken, zal ik die rollator in zijn nek leggen of hem verbranden? Ik zei tegen hem, weet je waarom je het lulletje van de maatschappij blijft, om deze reactie van je. Ik lag maar op bed en niemand kwam of onderzoeken werden gedaan. Een nachtzuster zei tegen mij, Peter zorg dat je hier weggaat want neurologie is ellende. Ik knapte weer lekker op, infusen gingen eruit en moest naar fysiotherapie. Daar moest fietsen en een stukje lopen. Ik moest leren opstaan uit een stoel aar ik was inmiddels zo herstelt, dat dit allemaal geen probleem was. Mijn conditie is geweldig en doorzettingsvermogen, te groot. Mevrouw de fysiotherapeute, als ik naar huis mag, mag ik dan alles zonder enige beperking waarop zij antwoordde, natuurlijk alles. Onthouden! Doktoren, verpleegkundigen en apotheker stonden met regelmaat te discussiëren in de kamer, welke medicijnen ik moest hebben en wat je dan moet doen, is je mond houden en luisteren

Ik wist van Yasmin, dat een patiënt met neurologische klachten, naar de ergotherapeut moet en dat je een eitje moet kunnen bakken, kop koffie zetten en brood smeren voordat je naar huis mag. Ik had dat goed onthouden en dan met name de volgorde, je moet niet een ei kapot slaan voordat je de pan te hebben gepakt of brood smeren zonder brood. Na 2 weken mocht ik naar huis nadat ik bij de ergotherapeut was geweest en met vlag en wimpel was geslaagd.

Achter de rollator naar huis. Ik knapte thuis geweldig op en na 1 week begon ik weer met hardlopen. Na 2 weken 10 km. want ik mocht alles weer van de fysiotherapeute. Na 6 weken lag ik gestrekt op de grond, 50 meter van dat ziekenhuis. Ambulance en naar intensive care van dat ziekenhuis. In de aanwezigheid van een vriendin, hoorden wij een neuroloog zeggen, zie je het nu niet, werkelijk niet, een druppel bloed is buiten zijn hersenen getreden en snel naar intensive care neurologie met hem. Wat heb ik daar gelachen, ik kwam op een kamer met een erg oud baasje. Hij had bedacht dat ik een van de kinderen was van een zaaddonor en noemde mij Gerrit. Hij was 96 jaar, zijn vrouw zat thuis. Hij was helder en kon mijn vader zijn. Meermalen per dag namen zij zijn bloeddruk op en werd hij verdrietig omdat hij wist dat gezien de waarden, hij dood aan het gaan was. Waarom vroeg ik hun, waarom zeg je niet gewoon 130/70. Waar bemoeid u zich mee? Dat is het mooi van Peter, Peter bemoeit zich met zaken waar hij van vind dat hij zich moet bemoeien, niet waar Peter, ja dat klopt helemaal. Mijn kamergenoot toverde weer een glimlach op zijn gezicht en die zuster ging weer. Hij was scherp op medicijnen en kreeg een keer verkeerde en hoorde hem dit tegen de zuster zeggen. Ze griste de pllen uit zijn hand en zei, u moet niet zo’n onzin kletsen. Tijd om mij ermee te bemoeien, vrouwtje luister eens, meer respect voor iemand van 96 jaar en ik zie dat u de medicijnen in uw zak stopte. Boos, boos was ze en ging weg. Het was rustig op onze kamer, alleen het broodnodige werd gedaan.

We hadden pret en wat hadden we een pret met de loodgieter. Ons wasbakje, lekte iets en in de ochtend kwam iemand uit Alkmaar kijken. Zijn conclusie, het wasbakje lekt. Wij over en weer, wat is de maatschappij toch gezegend met deze vakkennis en het werd steeds mooier, je zag die man glanzen. Hij had niet door…

In de middag kwamen ze met zijn vijven en 1 voor 1 gingen ze onder het wasbakje kijken, het lekt. We lagen blauw van het lachen en gingen bij de heren staan en ook onder het wasbakje kijken en zeiden tegen elkaar, wasbakje lekt. Zij gingen weg en daar kwam de reddende engel met steeksleutel 17. Noteer jij even Gerrit, steeksleutel 17. Gedaan zei ik steeksleutel 16 waarop die man zei nee, steeksleutel 17. Tranen in onze ogen. Ik moest naar de fysiotherapeute en vroeg aan haar, mag ik straks weer alles? Nee u mag straks maar 50 meter per dag en over een week komt u terug en dan kijken we verder. Ik vroeg haar wel, waarom de vorige keer zonder beperking en nu 50 meter, maar kreeg geen antwoord. Het eitje bakken ging prima. De neurologe zag ik weinig en mocht naar huis. Revalidatie voor neurologie hadden ze niet en ging ik dus zelf doen. Mijn rechtervoet klapte nog een beetje wat bij hardlopen, er lastig is. De revalidatie arts van dat ziekenhuis had de oplossing, een aangepaste schoen en daar zat een heer met allerlei voorbeelden. Het enige dat ik zei, ik ga weer want dat wil ik niet. Na eigen oefeningen is de klap van de voet verdwenen!

NPO1 Radio heeft nog een half uur hieraan besteed en de diverse gesprekken met het ziekenhuis zijn gehouden. Zij wilden mij betalen Euro 7.500,00 anders moest het via de verzekeringsmaatschappij. Voor wat maar daar kreeg ik geen antwoord op en zei ik dacht meer aan +100.000,00 want voor 7.500,00 wil ik mijn handen niet binden. Ik wil graag zeggen wat ik wil zeggen en niet gebonden zijn aan een contract voor 7.500,00.

Daarom kan ik dit vrij opschrijven en het zeggen tegen iedereen.

De maanden erna, ik knapte lekker op. Revalidatie had niet plaatsgevonden want het streekziekenhuis, kon dat niet aanbieden. Mensen zagen mij en dachten, hij? Hij loopt en rent. Zij konden de blijvende schade niet zien en daarnaast ben ik een ‘ster’ in het omzeilen van mijn beperkingen. Mensen spraken uit, was het geen Tia of een ernstige griep? Ik sprak daar met de neuroloog over en die zei:” Scheef hangend in een rolstoel, dan begrijpen ze wat je mee hebt gemaakt.

Ik accepteer niet snel een gesloten deur en kwam via via bij Erasmus Ziekenhuis terecht waar een professor bij mij een experimentele behandeling deed, met succes. Ik weet wat ik heb gehad, 3 herseninfarcten, 2 aan de bovenzijde en 1 in Pica gebied die de meeste verborgen schade veroorzaakt. Neuroloog ben ik niet maar, zit er dicht tegenaan. Nee natuurlijk niet maar weet bij wie ik moet zijn en ken de risico’s.

8 oktober 2019, ik zat klaar om hard te lopen maar voelde mij al een paar dagen, niet lekker. Maar eens meten, waardes en ja hoor, het feest was weer daar. Gelijke waardes als in 2016 en 2017. Herseninfarcten, vaak vinden ze de mensen in de ochtend en dan is het te laat, te laat voor trombolyse en moet je hopen en hopen. Het is zeker de moeite waard om je te verdiepen in welk ziekenhuis dit wel of niet geeft. Het risico, je legt de stolling stil.

Ik de neuroloog bellen, Peter blijf rustig, ik bel 112 voor je en regel dat je hierheen kan komen naar het academische ziekenhuis. De ambulance was er snel en met gillende sirenes naar het academisch ziekenhuis. In de ambulance werd ik weer aangesloten op van alles. Mooie nieuwe ruimte voor intensive care neurologie hebben jullie gekregen. Ja sinds een paar jaar, nadat jij hier was. De ambulance stopt voor een deur en achter die deur zitten 18 units waar alles gereed staat. Geen unit met een deur maar met een bewegende wand. Peter voelde jij dat het mis is? Paar uur geleden, oké dan krijg je trombolyse. Onderzoeken werden gedaan. Peter je maakt nu een herseninfarct door, je bent er vroegtijdig bij. We wachten 24 uur en dan zal je overgebracht worden of naar de afdeling hier of naar een ziekenhuis in Amstelveen, net waar plaats is.

In de nacht werd ik overgebracht naar het ziekenhuis in Amstelveen en kwam op een tweepersoonskamer. De onderzoeken gingen door en het knappe van de neuroloog daar was dat zij zei, Peter je moet een paar uur langer wachten op uitslagen omdat ik wil overleggen met de neuroloog in het academisch ziekenhuis. Je kan niet alles weten en kom er dan eerlijk vooruit. Ik had op mijn kamer, erg mooie en intelligente meetapparatuur staan, uniek voor dit ziekenhuis. Een jonge broeder kwam deze dan ophalen voor een andere patiënt. Wat ga je doen? Ik gaf hem instructies over het terugbrengen en weer netjes opladen. Ja mijnheer van der Lichte. Verder moet je weten dat als een apparaat onnauwkeurig is, de onnauwkeurigheid hem weer nauwkeurig maakt. Hij keek mij aan met een blik van, gelukkig heb ik niet meer patiënten zoals hem.

Dit werd ook mijn eerste ontmoeting met zuster Yvonne die hierna ieder uur even langs kwam. Zij vroeg niets en pakte het apparaat, keek mij niet aan en was dus door hem geïnstrueerd. Werkt u hier? Nee antwoordde zij en ging gewoon door met waar ze mee bezig was, het apparaat loskoppelen. O, u zit normaal op een bezemsteel en toen had ik haar aandacht. Je weet hoe die werkt? Ze antwoordde niet en lachte alleen maar. Peter ik kom zo terug, ik heb de neuroloog gesproken en jouw noodinfuus moet ik veranderen van de rechterarm naar de linkerarm. Je bent gewoon de sadist van dit ziekenhuis zei ik. Ze lachte.

Zal wel overwaaien dacht ik maar daar was ze weer en verdomme, ze deed het ook nog, het infuus van rechts naar links. Volgens mij Peter, zat deze rechts beter. Als je het maar laat.

Wat een leukerd was het, met haar ogen keek ze mij soms aan, zodat ik nederig werd. Zal ik de apparatuur vast afkoppelen? Nee dat doe ik zei ze. Ik wilde alleen maar aardig tegen je zijn. Ben jij, als je je mond houdt.

We konden elkaar aan en praatte over alledaagse zaken ook over haar werk. Ze werkte zoals zoveel verpleegkundige via een uitzendbureau. Je verdient +25% t.o.v. ziekenhuispersoneel, gratis auto en blijft dan 4 maanden op een afdeling. Je bepaalt zelf welke diensten je draait. Ik zal nooit vergeten dat ze na een paar dagen langs kwam en zei: Peter ik heb met de neuroloog afgesproken, dat wanneer er euthanasie bij jou moet worden uitgevoerd, ik het mag doen dus daag mij niet uit.

Tussen de bedden stond een tafel en daar zat ik vaak te lezen en kon dan de gang inkijken. Daar liep ze, psst, psst deed ik en ja hoor ze reageerde altijd. Na een week mocht ik naar huis, een fijn ziekenhuis. De afspraak was dat ze mij binnenste buiten keren om de oorzaak te achterhalen. De maandag thuis en de dinsdag erna weer met gillende sirenes naar het ziekenhuis. Het maakt je onzeker vooral als ze de reden niet weten.

Sinds eind oktober ben ik werkelijk, binnenste buiten gekeerd en is de oorzaak achterhaald.

Waar was jij?

Dit was mijn verhaal over mijn gezondheid afgelopen jaren. Hiermee zet ik er een streep eronder